เฮ่ยย.....เหนื่อยจังเลยกับความรักเนี่ย
ถ้ารักแล้วมันต้องเจ็บเสมอไปรึป่าว...ก้ม่ารุ
รักแล้วต้องมานั่งร้องไห้...ต้องคอยดูคนอีกคน
ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเรารักเขามากแค่ไหน...ทั้งๆที่เขาไม่เคยใส่ใจเรา
บางคนอาจจะไม่เห็นด้วยกับคำพูดเมื่อกี้...เพราะเขาไม่เคยเป็นอย่างเรา
เขาอาจจะมีความรัก แต่เมื่อความรักหมดลง...ก้คงเหนื่อยอย่างชั้นเนี่ยแหละ
ชั้นกับเขาเราค่อยๆห่างกันไปไกลกว่าเดิมจากที่เป็นอยู่
จนเรากลับมากลายเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้วเขาก้มีแฟนใหม่
คงไม่มีอีกแล้วคนที่ชั้นรักที่สุดคงจะมีแต่เพื่อนรักของชั้นคนนี้คนเดียวเท่านั้น
เป็นเพื่อน--ความสัมพันธ์มันไม่มีวันจบก้จิง..แต่ชั้นทำใจๆไม่ได้เลย
พอชั้นเริ่มแอบหลงรักคนอีกคนซึ่งก้เป็นเพื่อนอีกเช่นกัน
ชั้นหลงรักเขาเมื่อไรก้ไม่รุสิ...มารู้อีกทีก้ตอนที่เพื่อนสนิทของชั้นไปเป็นแฟนเขาไปแล้ว
มันน่าเศร้าจิงๆ....ความรักมันต้องมาจากความสัมพันธ์จากเพื่อนเสมอไปเชียวหรอ???
จะว่าไป...ตอนนี้ ก้มีคนมารักชั้นเหมือนกัน แต่แปลกนะทำไม?? ตัวชั้นก้ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ว่าทำไมช้านถึงรักเขาไม่มากเท่ากับคนที่ทำให้ช้านเจ็บ
ไม่รู้ว่าช้านกัวที่จะให้ความรักทั้งหมดไปกับคนๆหนึ่ง
หรืออาจเป็นเราะว่าช้านไม่ได้รักเขาเลย......
ไม่รักเขาเลยมันก้ไม่ใช่หรอก ชั้นก้รักเขาเหมือนกัน วันไหนที่เขาไม่อยู่หรือไม่โทมา
มันก้เหงาเหมือนกัน เหมือนมันขาดอะไรไปสักอย่าง......
เพราะชั้นไม่รู้ใจตัวเองหรือป่าว มันถึงทำให้ช้านต้องพบกับความล้มเหลวทั้งหมด
ต่อจากนี้ชั้นก้จะไม่ทำให้เขาเสียใจหรอกเพราะช้านรู้ว่ามันลำบากแค่ไหน
ถึงชั้นจะรักเขาไม่มากแต่ก้จะไม่ทำให้เขาเสียใจ.......
ชั้นคิดว่าการที่เราอกหักบ่อยๆมันทำให้เรารักใครไม่เป็น
